Mađarska škola klavira “proizvela” je neke od najinteresantnijih pijanista XX veka : na ivici  između istoka i zapada, na prelomu narodne i umetničke muzike, potpuno impregnirana u muzikalnost mađarskog jezika, jednog neobičnog ostrva među evropskim jezicima, a opet kroz Austro-Ugarsku istoriju, tako bliska Beču, prestonici muzike dugo vremena. Retko  koja kultura može da se pohvali tako značajnim, a opet tako različitim modernim  pijanistima kao što su Zoltan Kočiš ili Andraš Šif, a pored njih je još niz izvanrednih  pijanista koji se ističu ogromnom muzičkom kulturom, razumevanjem muzičkog teksta kao retko koja nacionalna muzicka tradicija. Za razliku od drugih škola, ovi pijanisti se nisu pozivali samo na svoje profesore klavira nego najviše i najčešce na njihove profesore kamerne muzike: Pala Kadošu, Ferenca Radoša i/ili Đerđ Kurtaga. Kurtag i naročito  Radoš su ostavili jedan od najznačajnjih pečata u savremenoj evropskoj muzičkoj  pedagogiji i srećom je podelili i izvan Mađarske. To duboko razumevanje unutrašnje  strukture muzičkog dela, ali i klavirske tehnike odlikuje i gosta na koga je SOMUS  posebno ponosan : Zoltan Fejérvári (1986) je sigurno jedan od najznačajnijih pijanista  mlađe generacije u Evropi, prvi put u Srbiji, a već redovan gost najvećih svetskih sala i  orkestara, laureat pijanističkog takmičenja u Montrealu 2017.godine, ali i profesor klavira  na prestižnoj Akademiji u Bazelu.